مايه بركت و استفاده همه موجودات زنده زمين مىباشد . در اينكه تعبير به « * ( فِي أَرْبَعَةِ أَيَّامٍ ) * » ( در چهار روز ) مربوط به آفرينش كداميك از موضوعاتى است كه در آيه ذكر شده بعضى از مفسران چنين تصور كرده‌اند كه تنها به مساله « اقوات » ( مواد غذايى ) مربوط است ، در حالى كه چنين نيست ، بلكه مربوط به هر سه قسمت مذكور در آيه است ( آفرينش كوه‌ها ، آفرينش منابع و بركات زمين ، و آفرينش مواد غذايى ) زيرا در غير اين صورت بعضى از اين امور داخل در ايامى كه در آيات فوق آمده است نخواهد بود و اين با نظام آيات تناسب ندارد . بعد از پايان سخنان مربوط به آفرينش زمين و مراحل تكاملى آن به بحث از آفرينش آسمانها پرداخته مىفرمايد : « سپس اراده آفرينش آسمان نمود در حالى كه به صورت دود بودند ، در اين هنگام به آسمان و زمين فرمود : به وجود آئيد و شكل گيريد ، چه از روى طاعت و چه اكراه » ( * ( ثُمَّ اسْتَوى إِلَى السَّماءِ وَهِيَ دُخانٌ فَقالَ لَها وَلِلأَرْضِ ائْتِيا طَوْعاً أَوْ كَرْهاً ) * ) . « آنها گفتند ما از روى طاعت و امتثال فرمان مىآئيم » ( * ( قالَتا أَتَيْنا طائِعِينَ ) * ) . « در اين هنگام خداوند آنها را به صورت هفت آسمان در دو روز آفريد و كامل كرد » ( * ( فَقَضاهُنَّ سَبْعَ سَماواتٍ فِي يَوْمَيْنِ ) * ) . « و در هر آسمان آنچه را مىخواست امر و فرمان داد » و موجودات و مخلوقات مختلف را در آنها آفريد و به آنها نظام بخشيد ( * ( وَأَوْحى فِي كُلِّ سَماءٍ أَمْرَها ) * ) . و آسمان پائين را با چراغهاى ستارگان زينت بخشيديم ، و با شهابها از استراق سمع شياطين حفظ كرديم « ( * ( وَزَيَّنَّا السَّماءَ الدُّنْيا بِمَصابِيحَ وَحِفْظاً ) * ) .